Hoezo moet Poetin vooral niet vernederd worden?

Ik vind dat een artikel als dit voor iedereen te lezen zou moeten zijn, al is het dan in stukjes of wat dan ook omdat hierin nu ook te lezen staat wat ik ook weer vanaf dag 1 geschreven heb en dat meld ik niet om mijn gelijk te bewijzen, maar wel om aan te tonen dat het allemaal gelijk voor sommige wel duidelijk was en is.

Omdat ik vind dat je het wel moet kunnen lezen hier de platte tekst zonder opmaak en of foto’s. Als je kunt neem een abonnement op ten minste 1 krant zoals ik ook heb.

https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/hoezo-moet-poetin-vooral-niet-vernederd-worden~ba4a1a48/

p.s. een erg goede kolom in een goede krant.

7 augustus 2022
Als je sommige berichten mag geloven, schijnt het Kremlin, nu een snelle noch langzame overweldiging van Oekraïne is gelukt, en Poetins ‘speciale operatie’ dankzij toenemende westerse wapensteun aan Kyiv langzaam vastloopt, te hopen op een ‘niet-vernederende vrede’.

Zo’n vrede zou dan inhouden dat Rusland alle veroverde gebieden mag behouden, en Oekraïne nooit lid wordt van de Navo. In ruil daarvoor ziet Rusland dan, als blijk van opperste coulantie, van verdere agressie af (sic!). Op die voorwaarden zou, zo willen die berichten, Moskou tot een staakt-het-vuren bereid zijn. Met minder kan Poetin namelijk niet met goed fatsoen thuiskomen, om tegenover de Russische bevolking niet zijn gezicht te verliezen.

Dat is zoiets alsof men een struikrover, nadat het deze niet gelukt is om alle inzittenden uit te plunderen, laat behouden wat hij al wél te pakken heeft gekregen, om zijn afgang ten overstaan van de overige leden van zijn roversbende te voorkomen. Met andere woorden: dan zou de rover, om hem het vernederende verlies van zijn roversbuit te besparen, voor zijn roofoverval beloond worden.

In feite is dat wat sommige ‘realisten’ – tot de 99-jarige Henry Kissinger aan toe – bepleiten: werp het roofdier steeds iets toe om het tijdelijk koest te houden, dan kunnen wijzelf weer even voort.

Drs. P
Het doet denken aan dat bekende liedje van Drs.P uit 1974 over de dodenrit naar Omsk, waarbij de achtervolgende hongerige gedaanten – ‘het zijn waarschijnlijk wolven, en kwaadaardig bovendien’ – door de koetsier van de trojka steeds een nieuw kind toegeworpen krijgen om hen even bezig te houden en zo dus tijd te winnen. Vergeefs:

‘Ik zing nu weer wat lustiger, want Omsk komt in zicht.

Ik maak een sprong van blijdschap en verlies mijn evenwicht

Terwijl de wolven mij verslinden denk ik, dat is pech

Ja, Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg.’

Zou het toeval zijn geweest dat Drs. P zijn saga op de steppen van Siberië situeerde, en niet in Veluwse bossen, waar inmiddels ook de eerste wolvenpaartjes zijn gesignaleerd? Ofschoon ‘Stroe’ inmiddels het Binnenhof op een soortgelijke fundamentele tweesprong plaatst, als Poetin de Navo in Brussel.

Laat één ding duidelijk zijn: met een crimineel en volslagen leugenachtig regime als het huidige Russische vallen niet in ‘goed vertrouwen’ afspraken te maken. Toegeven aan de drang ‘er nu vanaf te zijn’ betekent, net als bij de agro-terroristen ten onzent, uitstel van executie, omdat de Russische bendeleider dit als een bewijs zal opvatten, dat agressie en intimidatie lonen. Het is met hem als met de Nederlandse bendeleider Mark van den Oever: capitulatie is een aanmoediging om door te gaan.

In dat opzicht maakt Den Haag naar buiten toe overigens een weifelender indruk dan Brussel of Washington. Echt ferme taal, zoals van Biden of Von der Leyen, blijft uit. Laat staan kordate handhaving van de orde; waar de ‘boeren’ met elk wangedrag ongestraft wegkomen, zou bij andere demonstranten allang hardhandig zijn ingegrepen.

Machteloos getwitter
Rutte en Yesilgöz beperken zich tot wat machteloos getwitter, met de weeïge boodschap dat de boeren zo toch echt de sympathie van de bevolking verliezen – níet dat de overheid desnoods een paar tanks zal sturen om illegaal opererende trekkers plat te walsen. Net zomin als zoiets bij Van den Oever volstaat, raakt Poetin van waarschuwingen omtrent een internationale pariastatus in paniek. Beiden wijken slechts voor door de sterke arm ondersteunde macht.

Zoals de Nederlandse regering daarom nu met spoed het binnenlandse geweldsmonopolie dient te herstellen, dienen de westerse regeringen er ook voor te zorgen dat Moskou aan de schending van de internationale rechtsorde geen terreinwinst overhoudt. Zij dienen daartoe dus ook aan Oekraïne alle conventionele wapens te leveren die nodig zijn om Rusland een militaire nederlaag te bezorgen, en zich daarbij niet door hysterische taal vanuit het Kremlin dan wel Kremlinhorige tv-studio’s te laten intimideren.

Zij die de mogelijkheid van een ‘eervolle aftocht’ voor Poetin bepleiten, verwijzen daarbij vaak naar de les van de Eerste Wereldoorlog, toen het verslagen Duitsland in Versailles vernederd werd en daarmee de kiem voor het revanchisme werd gelegd die tot de Tweede Wereldoorlog voeren zou. Uit de opkomst van Hitler zouden de Geallieerden na 1945 terecht geconcludeerd hebben dat Duitsland niet nogmaals vernederd moest worden.

Onjuiste vergelijking
Dat laatste geeft meteen de onjuistheid van de vergelijking aan: ná 1945. Dus nadat de vijand verslagen was. Dat wordt bij die waarschuwing voor een nieuw Versailles door elkaar gehusseld. Hier worden zodoende twee essentieel verschillende zaken verward. Er was geen sprake van dat Roosevelt Hitler een eervolle aftocht gunde en daarom militair terughoudend opereerde. Of dat hij bereid was om hem tenminste de oosthelft van Nederland te laten behouden, omdat het tegendeel te ‘vernederend’ zou zijn. Dat was nu juist de fatale politiek van Chamberlain ten aanzien van Tsjecho-Slowakije in 1938 geweest.

Er dient hier, net als toen, strikt onderscheid gemaakt te worden tussen de aanpak van de agressor tíjdens de oorlog – die in Oekraïne de facto ook de onze is – en de aanpak van de verslagen of verjaagde agressor nadien. Waarbij de aard van de juiste aanpak nadien inderdaad zal afhangen van de vraag of Rusland alleen maar uit Oekraïne verjaagd is, of duidelijk verslagen is, en dat laatste Poetin en zijn kliek de kop heeft gekost.

Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als Jacobus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wij gebruiken eigenlijk geen koekjes van je, maar mocht een toepassing die wij gebruiken dat toch doen, dan zullen wij het niet gebruiken of opslaan.